Geloven in Rotterdam

Het is een mooie vrijdagmiddag, na vandaag (nou ja, na zondag) heb ik vakantie. In de Union, het wijkpastoraat in het Oude Westen, kijk ik rond. Voor het eerst in 12 jaar staan er geen voedselpakketten meer. De Voedselbank heeft de Union als uitdeelpunt geschrapt. Dat doet een beetje pijn.

Een Chinese dame komt langs met een tas vol bakken bami om te bedanken voor de pakketten van de afgelopen jaren. Dat is lief, en ik beloof om deze goed uit te delen aan de mensen die ik vandaag tegenkom.

Een Rotterdamse komt langs, ze heeft een brief geschreven aan de begeleider van haar zoon. Haar zoon woont sinds kort in een opvanghuis en zij voelt zich buitengesloten. Ze vertelt emotioneel, maar wil haar brief zakelijk houden. We praten over moeders en zonen, zelfstandig worden en afhankelijk blijven, afstand nemen en alles over hebben voor je kind. Ze vraagt of ik voor haar wil bidden en neemt bami mee.

Het weer is mooi, dus de overdracht voor mijn vakantie met Herman IJzerman kan vanmiddag best op een terrasje aan de Nieuwe Binnenweg gebeuren. We praten over de mensen die de komende weken wat extra zorg nodig hebben en de mensen die voor Herman het eerste aanspreekpunt zijn. Wat er ook gebeurt…..ik heb vakantie. Klinkt goed, al aarzel ik wel een beetje. Het is wel prettig om te weten dat ik mensen met een gerust hart kan overlaten aan Herman.

Hoe dan ook, Herman hoeft vast geen bami….

Op weg terug naar de Union ga ik bij het park op een bankje zitten naast een buurtbewoner. Hij is van Duitse afkomst en heeft moeite met het ouder worden en alle kwalen waar hij last van heeft. Hij heeft parkinson en gaat sinds kort naar Antonius Binnenweg voor fysiotherapie, het lopen gaat steeds moeilijker. We praten over de zin van het leven en hoe het is om te weten dat je lichaam langzaam achteruit blijft gaan. We halen herinneringen op aan mensen die we vroeger in de wijk kenden. En we kijken naar de moslims op straat: mensen in mooie kleding, mannen in djellaba’s, vrouwen in abaya’s, cardigans of mooie jurken en kleurige hoofddoeken, kinderen in hun ‘zondagse’ kleding en allemaal met tassen en bakken vol lekker eten. Vandaag is het Suikerfeest, het einde van de ramadan. Alleen al het kijken naar hen is al een feest. Zij hebben de bami niet nodig.

De meneer op het bankje wel. Om aan zijn dagelijkse oefeningen te komen loopt hij met mij mee naar de Union om een bakje op te halen.

Er komen vrouwen binnen, lid van de vrouwengroep van een Congolese kerk. Ze komen bidden. Het leven is zwaar voor vrouwen, of ze wit of zwart zijn, dat maakt niet uit. Rekeningen die je niet kunt betalen, mannen die je verlaten, kinderen die het verkeerde pad op gaan, familieleden in het thuisland die overlijden……. Als vrouw moet je wat verdragen, het enige wat je soms nog kunt om je kracht te blijven behouden is bidden tot God. En praten met elkaar, elkaar vertellen over je ervaringen, elkaar raad geven, moed inspreken. En dan weer samen zingen en samen bidden, want dat geeft toch het meeste steun.

Een van de dochters is meegekomen. Zij is net klaar met school, wil verder studeren en wil in de zomer werken. Bij haar sollicitatiebrieven hoort een curriculum vitae. Ze vraagt of ik haar wil helpen, want in haar hoofd duizelt het van alle activiteiten en vaardigheden die ze wel zou willen opschrijven.

Ze zit vol energie en vertelt wat ze wil bereiken in haar leven. De creativiteit spat ervan af, vol geloof in de wereld en in zichzelf. Zij heeft het veel te druk om met haar moeder op vrijdagmiddag te bidden om kracht. Ze is 18 jaar, voelt zich sterk en kan de hele wereld aan.

Dan belt haar moeder. Of ze niet wil vergeten mij te vragen of ik wat te eten over heb. Maandag krijgen ze pas geld en de keukenkasten zijn leeg. Ik heb nog 2 bakken bami en doe er ook een paar gekregen flessen frisdrank bij. Het meisje is blij dat ze iets mee kan nemen en appt haar moeder meteen een foto door. Vanavond is er in ieder geval te eten voor het gezin met 3 kinderen.

Terwijl de vrouwen zingen sluit ik de ramen en de achterdeur. Het laatste bakje bami neem ik zelf mee naar huis, hoef ik lekker niet te koken.

Ik fiets naar huis langs nog meer Suikerfeest vierende mensen. Bij het station hoor ik Caribische muziek. Ik word geroepen: een Iraans gezin, ook mooi gekleed en met tassen eten gaat op reis naar Den Haag om het Suikerfeest met familie te vieren. Ik loop een eindje met ze mee, we praten bij, en ze vertellen dat ze deze dag als een van de mooiste dagen van het jaar ervaren, maar dat ze nu ook al een beetje heimwee naar de Ramadan hebben. We lopen op het grote stationsplein langs de muziekband en de schaars geklede danseressen. Het Zomercarnaval is toch pas volgend weekend? Ik moet een beetje grinniken om de prachtige combinatie: de mooi geklede, feestende moslims en de schaars geklede feestende Caribische dames. Ik zwaai bij de toegangspoortjes het gezin uit en keer terug naar mijn fiets.

Bij de muziek maakt zich een jongen los van het publiek. Hij loopt naar me toe, ik ken hem al lang. Toen hij zijn verblijfsvergunning kreeg leek het leven hem toe te lachen, maar hij kon het niet waar maken. Ziekte en moeite om met instanties, geld en regels om te gaan zorgden ervoor dat het leven er niet beter op werd. Nu heeft hij honger, en ik geef mijn laatste bakje bami aan hem. Een Turkse vrouw die dat ziet en met haar gezin langsloopt ziet wat ik doe. Ze kijkt in haar tas en haalt er een pakketje van aluminiumfolie uit en geeft het aan hem. Samen kijken we: Turkse pizza’s. Hij geeft mij de zegen van God, en ik krijg haast want ik moet nu eerst nog langs de supermarkt.

Thuis eet ik op mijn balkon mijn visje. Wat leef ik toch in een stad vol geloof. Mensen die geloven in hun God, in het leven, in elkaar, in zichzelf. Mensen die hopen op, geloven in, bidden voor steun van God en/of van anderen. Mensen die de hoop verliezen en door anderen weer op de voeten worden gezet. Mensen die het lef hebben hun angst en (on)geloof te delen, mensen die delen en daarbij niet kijken naar afkomst of religie. Mensen die het leven vieren.

Katinka Broos

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten